2 - نامهايى در قرآن براى آن ذكر شده كه با صامت مناسب نيست مانند تذكره وَ إِنَّهُ لَتَذْكِرَةٌ لِلْمُتَّقِينَ « 1 » و ذكر إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ « 2 » و حديث اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ « 3 » و موعظة قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ « 4 » و بيان هذا بَيانٌ لِلنَّاسِ « 5 » و تبيان تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ « 6 » و قول فصل إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ « 7 » و بشير و نذير قُرْآناً عَرَبِيًّا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ بَشِيراً وَ نَذِيراً « 8 » و غير اينها 3 - لفظ قرآن كه از مادّه قرائت است با صامت مناسبت ندارد 4 - در خود تعبير تناقض موجود است چه اگر كلام است صامت نيست و اگر صامت است كلام نيست 5 - اين تعبير مناسب كتب انبياء سلف است امّا با قرآن كه الفاظ آن بقدرت كامله حق ايجاد و بواسطه جبريل امين بر قلب سيد المرسلين صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم القاء گرديد و حضرت بلسان خود بيان فرمود مناسبت ندارد و امّا راجع بائمه اطهار اگر مراد از كلام اللَّه ناطق شخص امام است كه وى از مقوله الفاظ نيست و اگر بعنايت اينست كه همه عالم كلام حق تبارك و تعالى ميباشند باعتبار اينكه مظهر صفات و كمالات اويند اين تعبير اختصاص بائمه ندارد بلى آنان مظهر اتمّ و اكمل صفات الهى هستند ، و اگر از كلام اللَّه ناطق بودن آنان بيانات و اوامر و نواهى ايشان است آنها هم بما از طريق كتاب و ضبط راويان اخبار و آثار رسيده است ، مگر اينكه بگوئيم هر امامى نسبت بحاضرين زمان خود كلام اللَّه ناطق يعنى بيان كننده قرآن مجيد بطور شفاهى است

--> ( 1 ) - سوره الحاقه آيه 48 ( 2 ) - سوره زخرف آيه 43 ( 3 ) - سوره زمر آيه 24 ( 4 ) - سوره يونس آيه 58 ( 5 ) - سوره آل عمران آيه 132 ( 6 ) - سوره نحل آيه 91 ( 7 ) - سوره طارق آيه 13 ( 8 ) - سوره فصلت آيه 3